ເມື່ອໃດຄວນໄປພົບແພດກັບພະຍາດປອດອັກເສບ

ການຕິດເຊື້ອທາງລະບົບຫາຍໃຈສາມາດເກີດຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍ, ໄວຣັດ, ຫຼື ເຊື້ອອື່ນໆ ແລະ ສົ່ງຜົນຕໍ່ປອດໄດ້ຫຼາຍລະດັບ. ຜູ້ປ່ວຍບາງຄົນມີອາການເບົາ ແລະ ສາມາດດູແລຢູ່ເຮືອນໄດ້ ແຕ່ບາງຄົນອາດຕ້ອງນອນໂຮງໝໍ. ການສັງເກດອາການ ແລະ ການຕັດສິນໃຈໄປພົບແພດແມ່ນສ່ວນສຳຄັນຂອງການດູແລສຸຂະພາບ. ການຮູ້ຈັກປັດໄຈສ່ຽງເຊັ່ນ ອາຍຸ, ພະຍາດປະຈຳຕົວ, ແລະ ພູມຄຸ້ມກັນ ຊ່ວຍໃຫ້ຕັດສິນໃຈໄດ້ໄວຂຶ້ນ.

ອາການຂອງພະຍາດປອດອັກເສບ

ອາການຂອງການຕິດເຊື້ອໃນປອດອາດປະກອບມີໄຂ້, ໄອ, ເຈັບໜ້າເອິກ, ຫາຍໃຈໄວ ຫຼື ຫາຍໃຈຍາກ, ເຫື່ອອອກ, ໜາວສັ່ນ, ແລະ ອ່ອນເພຍ. ອາການອາດເລີ່ມຄ້າຍກັບໄຂ້ຫວັດ ແລ້ວຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ. ໃນຜູ້ສູງອາຍຸ ຫຼື ຜູ້ມີພະຍາດປະຈຳຕົວ, ອາການອາດບໍ່ຊັດເຈນ ເຊັ່ນ ສັບສົນ, ອ່ອນແຮງ, ຫຼື ຮ່າງກາຍປ່ຽນແປງ. ການສັງເກດອາການຢ່າງລະອຽດຊ່ວຍໃຫ້ຮູ້ເວລາທີ່ຄວນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ. ອາການໄອອາດມີເສມຫຼື ບໍ່ມີເສມ, ແລະ ອາດມີອາການເຈັບຄໍ. ບາງຄົນມີອາການເຈັບກ້າມເນື້ອ ແລະ ປວດຫົວ. ຖ້າຫາຍໃຈຍາກຂຶ້ນ ຫຼື ເຈັບໜ້າເອິກຮຸນແຮງ, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນອາການທີ່ຄວນລໍຖ້າ. ການບັນທຶກອາການ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ່ວຍໃຫ້ແພດປະເມີນໄດ້ດີຂຶ້ນ.

ເມື່ອໃດຄວນພົບແພດ

ຄວນໄປພົບແພດເມື່ອມີໄຂ້ສູງຕໍ່ເນື່ອງ, ຫາຍໃຈຍາກ, ເຈັບໜ້າເອິກຮຸນແຮງ, ຫຼື ປາກສີມ່ວງ. ຖ້າອາການດີຂຶ້ນແລ້ວກັບຮ້າຍອີກ, ຫຼື ມີອາການຊັກ, ສັບສົນ, ຫາຍໃຈເລິກບໍ່ໄດ້, ຄວນໄປພົບແພດທັນທີ. ເດັກນ້ອຍ, ຜູ້ສູງອາຍຸ, ຜູ້ຖືພາ, ແລະ ຜູ້ມີພູມຄຸ້ມກັນຕໍ່າຄວນໄດ້ຮັບການປະເມີນໄວຂຶ້ນ. ການລໍຖ້າດົນເກີນໄປອາດເຮັດໃຫ້ການຕິດເຊື້ອຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ຖ້າມີອາການຂາດນ້ຳ, ກິນອາຫານບໍ່ໄດ້, ຫຼື ນອນບໍ່ຫຼັບເພາະຫາຍໃຈຍາກ, ຄວນໄປພົບແພດ. ຜູ້ທີ່ມີພະຍາດປອດຊໍາເຮື້ອ, ຫົວໃຈ, ຫຼື ພູມຄຸ້ມກັນອ່ອນແອ ຄວນປຶກສາແພດໄວ. ການໄປພົບແພດຕັ້ງແຕ່ໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ການປິ່ນປົວມີປະສິດທິພາບ.

ການວິນິດໄສ ແລະ ການປິ່ນປົວ

ແພດອາດກວດຮ່າງກາຍ, ຟັງສຽງຫາຍໃຈ, ແລະ ສັ່ງກວດເຊັ່ນ ເອກະສານ X-ray ປອດ ຫຼື ກວດເລືອດ. ການວິນິດໄສຊ່ວຍກຳນົດວ່າເປັນການຕິດເຊື້ອຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ຫຼື ໄວຣັດ ເພື່ອເລືອກການປິ່ນປົວທີ່ເໝາະສົມ. ຢາຕ້ານເຊື້ອຈະໃຊ້ເມື່ອແພດສົງໄສວ່າເປັນເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ແລະ ຕ້ອງໃຊ້ຕາມຄຳແນະນຳ. ການໃຊ້ຢາຕ້ານເຊື້ອເກີນຄວາມຈຳເປັນອາດເຮັດໃຫ້ຢາໄດ້ຜົນໜ້ອຍລົງ. ການປິ່ນປົວອາດປະກອບມີຢາຕາມໃບສັ່ງ, ການພັກຜ່ອນ, ແລະ ການດື່ມນ້ຳ. ຖ້າອາການຮຸນແຮງ, ແພດອາດໃຫ້ນອນໂຮງໝໍ ເພື່ອໃຫ້ອົກຊີແຊນ ຫຼື ການດູແລພິເສດ. ການປິ່ນປົວດ້ວຍຢາຕ້ານໄວຣັດອາດໃຊ້ໃນບາງກໍລະນີ. ການປຶກສາແພດກ່ຽວກັບຢາ ແລະ ຜົນຂ້າງຄຽງເປັນສິ່ງຈຳເປັນ.

ການດູແລ ແລະ ການຟື້ນຕົວ

ການພັກຜ່ອນຢ່າງພຽງພໍ, ດື່ມນ້ຳໃຫ້ພຽງພໍ, ແລະ ກິນອາຫານທີ່ມີສານອາຫານຊ່ວຍໃຫ້ຮ່າງກາຍຟື້ນຕົວ. ຜູ້ປ່ວຍຄວນຫຼີກລ້ຽງການເຮັດວຽກໜັກ ແລະ ສູບຢາ ຫຼື ຢູ່ໃກ້ຄວັນຢາ. ການຕິດຕາມອາການຫາຍໃຈ ແລະ ການກັບໄປພົບແພດຕາມນັດຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການແຊກຊ້ອນ. ການດູແລຕົນເອງຄວນເຮັດຄຽງຄູ່ກັບຄຳແນະນຳຂອງທີມແພດ. ການຟື້ນຕົວອາດໃຊ້ເວລາຫຼາຍມື້ ຫຼື ຫຼາຍອາທິດ ຂຶ້ນກັບສະພາບຂອງແຕ່ລະຄົນ. ຄວນຄ່ອຍໆເພີ່ມກິດຈະກຳ ແລະ ສັງເກດອາການອ່ອນເພຍ. ຖ້າມີໄຂ້ກັບມາຫຼື ຫາຍໃຈຍາກຂຶ້ນ, ຄວນພົບແພດອີກ. ການດູແລທາງຈິດໃຈ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນຈາກຄອບຄົວກໍ່ມີສ່ວນຊ່ວຍ.

ການປ້ອງກັນ ແລະ ວັກຊີນ

ການປ້ອງກັນການຕິດເຊື້ອທາງລະບົບຫາຍໃຈລວມມີການລ້າງມື, ສຸຂະອະນາໄມ, ແລະ ການຫຼີກລ້ຽງການໃກ້ຊິດກັບຜູ້ປ່ວຍ. ວັກຊີນບາງຊະນິດຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງຂອງການຕິດເຊື້ອໃນປອດ ແລະ ພະຍາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ການປຶກສາແພດກ່ຽວກັບວັກຊີນທີ່ເໝາະສົມກັບອາຍຸ ແລະ ສະພາບສຸຂະພາບເປັນສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ. ການສ້າງພູມຄຸ້ມກັນຍັງຕ້ອງອາໄສການນອນພຽງພໍ, ອາຫານທີ່ດີ, ແລະ ການອອກກຳລັງກາຍຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ການຫຼີກລ້ຽງການສູບຢາ ແລະ ມົນລະພິດທາງອາກາດຊ່ວຍປົກປ້ອງປອດ. ການຮັກສາອາກາດໃນເຮືອນໃຫ້ສະອາດ ແລະ ການເປີດປ່ອງລົມຊ່ວຍຫຼຸດການສະສົມຂອງເຊື້ອ. ຖ້າມີພະຍາດຊໍາເຮື້ອ, ການຄວບຄຸມອາການຕາມແຜນການປິ່ນປົວຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງ. ການສັກວັກຊີນຕາມຄຳແນະນຳຂອງແພດເປັນການປ້ອງກັນທີ່ສຳຄັນ.

ສຸຂະອະນາໄມ ແລະ ການດູແລປະຈຳວັນ

ການຮັກສາສຸຂະອະນາໄມທາງຫາຍໃຈເຊັ່ນ ປິດປາກເວລາໄອ, ລ້າງມືເລື້ອຍໆ, ແລະ ທຳຄວາມສະອາດພື້ນທີ່ຢູ່ອາໄສ ຊ່ວຍຫຼຸດການແຜ່ເຊື້ອ. ການດື່ມນ້ຳພຽງພໍ ແລະ ການພັກຜ່ອນຊ່ວຍຮັກສາຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແລະ ພະລັງຂອງຮ່າງກາຍ. ຖ້າມີອາການໄຂ້ ຫຼື ໄອຕໍ່ເນື່ອງ, ຄວນຫຼຸດການໄປສະຖານທີ່ຄົນຫຼາຍ ເພື່ອປ້ອງກັນການແຜ່ເຊື້ອ. ການດູແລສຸຂະພາບປະຈຳວັນບໍ່ສາມາດທົດແທນການປຶກສາແພດໄດ້ ແຕ່ຊ່ວຍສະໜັບສະໜູນການຟື້ນຕົວ. ການກິນອາຫານທີ່ມີຜັກ ແລະ ໝາກໄມ້, ການນອນພຽງພໍ, ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຄວາມເຄັ່ງຕຶງ ຊ່ວຍສະໜັບສະໜູນພູມຄຸ້ມກັນ. ການຫຼີກລ້ຽງການແບ່ງປັນຂອງໃຊ້ສ່ວນຕົວ ເຊັ່ນ ຈອກ ຫຼື ຜ້າເຊັດໜ້າ ຊ່ວຍຫຼຸດການແຜ່ເຊື້ອ. ຖ້າຢູ່ໃນພື້ນທີ່ທີ່ມີການລະບາດ, ການໃສ່ມາສກໃນບາງສະຖານະການອາດຊ່ວຍໄດ້. ການປະຕິບັດຕາມຄຳແນະນຳທາງສາທາລະນະສຸກເປັນສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ.

ການຮູ້ຈັກອາການ ແລະ ເວລາທີ່ຄວນໄປພົບແພດຊ່ວຍໃຫ້ການດູແລພະຍາດປອດອັກເສບປອດໄພຂຶ້ນ. ການປິ່ນປົວທີ່ເໝາະສົມອາດປະກອບມີການພັກຜ່ອນ, ຢາຕາມຄຳແນະນຳ, ແລະ ການຕິດຕາມອາການ. ຖ້າບໍ່ແນ່ໃຈ, ການປຶກສາຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານສຸຂະພາບແມ່ນທາງເລືອກທີ່ປອດໄພ. ການປ້ອງກັນດ້ວຍວັກຊີນ, ສຸຂະອະນາໄມ, ແລະ ການດູແລຕົນເອງຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງໃນລະຍະຍາວ.

ບົດຄວາມນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ຖືວ່າເປັນຄຳແນະນຳທາງການແພດ. ກະລຸນາປຶກສາຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານສຸຂະພາບທີ່ມີຄຸນວຸດທິສຳລັບການແນະນຳ ແລະ ການປິ່ນປົວສ່ວນບຸກຄົນ.